Erinn, Elena en teamleider Jordi over nieuwe teams, nieuwe dynamiek en bewust kiezen voor deze setting

Verdere verdieping voor wie dat zoekt
Erinn (groepsbegeleider) en Elena (persoonlijk begeleider) werken nu op één van die caregroepen en maken deze ontwikkeling bewust mee. Niet omdat care minder intensief is, dat benadrukken ze allebei, maar omdat een VIC-setting door de complexiteit van de doelgroep een andere scherpte vraagt. Teamleider Jordi begeleidt dit proces van dichtbij en ziet hoe team, context en werk samen in beweging komen.

Voor Elena voelt de omvorming naar VIC als een logische stap in haar ontwikkeling.
“Als je op een punt komt dat je denkt: ik heb al veel gezien, maar ik wil mezelf verder verdiepen — dan kan een VIC-groep goed passen,” vertelt ze.
Wat haar aanspreekt, is de complexiteit van de doelgroep en de manier waarop je naar gedrag leert kijken. “Je werkt met kinderen bij wie praten soms niet lukt. Dan moet je het hebben van observatie: lichaamshouding, alertheid, hoe iemand reageert op nabijheid of afstand.”
Ze beschrijft hoe je voortdurend afstemt. “Je vraagt je steeds af: wat vertelt dit gedrag? Wat vraagt dit kind nu, en wat vraagt dat van mij? Dat betekent ook dat je je eigen patronen leert herkennen en, als het nodig is, bijstuurt.”
Voor haar zit daar de verdieping. “Het raakt niet alleen je professionele handelen, maar ook hoe je zelf in situaties staat.”

Nieuwe teams, nieuwe kinderen, samen pionieren
Wat Erinn, Elena en Jordi delen, is dat deze verandering niet alleen over inhoud gaat. Het team verandert. Er komen nieuwe collega’s bij. De groep krijgt een andere samenstelling. Ook de inrichting verandert.
“Het is niet alleen de stap naar VIC,” zegt Jordi. “Het is ook: een nieuw team, nieuwe kinderen, een nieuwe dynamiek.”
Dat vraagt pionieren en dat moet je willen. “Niet alles ligt vast,” vervolgt hij. “En dat vraagt dat je samen optrekt.”
Volgens Jordi is transparantie daarin cruciaal. “Wat ik belangrijk vind, is dat alles gedeeld wordt. Geen achterkamertjes. Wat speelt, gaat naar het team.”

Wat het team nodig heeft
Voor Jordi draait het niet om het label VIC, maar om de randvoorwaarden om dit goed te doen.
“Welke kennis hebben we nodig? Welke scholing? En hoe zorgen we dat mensen zich veilig voelen om te zeggen wat ze lastig vinden?”
Openheid is daarbij essentieel. “In deze setting moet je kunnen uitspreken wat je raakt, waar je twijfelt en wat je nog niet weet. Alleen dan kun je als team groeien.”
Hij benadrukt ook het belang van congruentie. “Wat je voelt en wat je laat zien, moet kloppen. Kinderen voelen feilloos aan wanneer dat niet zo is. Dat vraagt zelfreflectie, maar ook steun van elkaar.”

Blijven staan als het schuurt                                                                                                                             Het werk vraagt omgaan met situaties waarin spanning oploopt en nabijheid essentieel is. Dat is niet nieuw, maar het vraagt wel iets van je zeker in deze setting.
“Je wordt getest,” zegt Erinn. “Dan is de uitdaging om rustig te blijven en niet te verharden.”
Elena herkent dat je jezelf daarin tegenkomt. “Je raakt soms aan dingen in jezelf waarvan je niet wist dat ze er zaten. Dan is het belangrijk dat je dat kunt delen in het team.”
Volgens Jordi zit daar ook ontwikkeling. “Niet alleen vakinhoudelijk, maar ook persoonlijk. Je leert hoe je jezelf inzet, hoe je nabij blijft en hoe je samen overeind blijft.”

Ruimte voor plezier en menselijkheid
Tegelijkertijd benadrukken Erinn, Elena en Jordi dat het werk niet alleen draait om observeren, analyseren en afstemmen. Juist het alledaagse contact blijft een essentieel onderdeel van hoe zij werken.
“Het zijn kinderen,” zegt Erinn. “Je maakt grapjes, je leidt af, je speelt samen. Dat hoort er net zo goed bij.”
Ze beschrijft hoe je juist bij jongere kinderen veel bereikt door samen te doen. “Even trampoline springen, voetballen, fietsen of iets anders actiefs doen. Soms bereik je daarmee veel meer dan met woorden.” Die momenten zorgen voor ontspanning, maar geven ook informatie. “Je ziet hoe een kind beweegt, hoe het reageert, hoe spanning zakt of juist oploopt.”

Elena herkent dat. “Juist in die gewone momenten tijdens een spel, een grapje, een activiteit, gebeurt er veel. Daar zie je gedrag, contact en afstemming op een heel natuurlijke manier.” Het helpt haar om kinderen beter te begrijpen én om de relatie op te bouwen die nodig is om verder te kunnen.
De faciliteiten op De Hondsberg maken dat volgens hen ook mogelijk. “Waar kun je tijdens je werk vissen, fietsen of mountainbiken?” zegt Erinn. “Dat geeft zoveel mogelijkheden om op een andere manier contact te maken.”
Voor Jordi hoort dat onlosmakelijk bij het werk. “Juist in een intensieve setting moet er ruimte zijn voor lucht, voor plezier, voor gewoon samen zijn.” Het maakt het werk menselijk voor de kinderen, maar ook voor de medewerkers. “Het helpt om spanning te reguleren, om verbinding te maken en om samen vol te houden.”
Die combinatie, scherp kijken én ruimte laten voor speelsheid en nabijheid, typeert volgens hen hoe er op De Hondsberg wordt gewerkt. Niet los van behandeling, maar er middenin.

Samen verder
Voor Erinn en Elena voelt de omvorming naar VIC als een volgende fase in hun werk. Geen afscheid van wat ze deden, maar een andere dynamiek, met nieuwe vragen en nieuwe mogelijkheden om te leren.
Voor Jordi staat vast dat dit alleen kan slagen als het samen gebeurt.
“We staan voor een uitdaging,” zegt hij. “Maar we doen het met elkaar. En dat is ook de boodschap die we willen uitdragen.”
Met nieuwe kinderen, nieuwe collega’s en een team dat zich blijft ontwikkelen, ontstaat er iets dat niet vastligt, maar wel gedragen wordt.

Niet omdat het eenvoudig is. Maar omdat ze het samen doen.