Vanwege veranderingen op de locatie werden de werkzaamheden minder en kwam Jean via de vrijwilligerscoördinator terecht bij de Franklin-Marconistraat, een buitenwoning verbonden aan Maasveld. “Ze zochten hier iemand die met en voor de bewoners wilde koken, en dat doe ik heel graag.”
Meer vrijheid en eigen invulling
“Sinds 2 jaar kom ik hier elke dinsdag, maar koken doe ik niet elke week. Soms ga ik met bewoners met het busje op pad, het Heuvelland in, of we gaan wandelen. Ik wil vooral met de mensen bezig zijn, en er is voldoende ruimte voor eigen invulling. Zo maak ik vanmiddag macaroni voor de hele groep. Bewoners helpen me mee, bijvoorbeeld door groenten te snijden.”
Daarnaast kookt Jean regelmatig één-op-één met bewoners in de kookstudio. “Dan bespreken we vooraf wat we gaan maken, doen we samen boodschappen en koken het gerecht samen. Dat zijn hele waardevolle momenten.”
Puur en oprecht contact
“Je bouwt een band op met bewoners. Juist omdat je geen begeleider bent, kun je bij sommige bewoners nét wat meer. Je hoeft niet altijd corrigerend of sturend te zijn.”
Het contact met bewoners ervaart hij als bijzonder puur. “Er is geen verborgen agenda. Ze mogen je of niet, en ze zeggen wat ze ergens van vinden. Dat vind ik heel fijn. Hij vergelijkt het vrijwilligerswerk met zijn eerdere loopbaan in het bedrijfsleven: “Daar was veel prestatiedruk, alles was jachtig. Hier ervaar ik juist rust. De bewoners dwingen je om het rustiger aan te doen. En dat is eigenlijk ook heel fijn voor mezelf.” Terugkijkend zegt hij met een glimlach: “Dit had ik eigenlijk veel eerder moeten doen en ik kan het iedereen aanraden”.
